آن زماني كه زلف سياه تو در دستانم نقش عشق ميزد.هيچ فكر نمي كردم كه بروي.

حال كه تو رفتي و قانون جدايي را اجراكردي دانستم كه چه بر سرم آمده.

هنوز عشق در وجودت موج مي زد كه مرا ترك كردي.

اما چرا رفتي؟

از سر اجبار يا...!

آخر بيا و راهي درسر راه من قرار بده!

يا فراموشت كنم يا به خاطره ها سپرده شوي!

براي اولين بار كه تو را ديدم عشق نبود كه مرا فرا گرفت.

بلكه جنون و نهايت ديوانگي سرا پاي وجودم را فراگرفت.

اما توچه؟

حتي نگاهي از سر لطف نكردي

و نوع نگاهت همه از روي تحقير بود.

اي كاش در اين دنيا تويي وجود نداشت تا مني در اين آتش بسوزم.

آتشي كه هيچ وقت خاموش نمي شود.مگر باز آيي.

به آسمان خيره مي شوم

و نگاه مي كنم ستاره اي را كه هرشب

به ياد تو براي من چشمك مي زند.

آن با زبان بي زباني با چشمك هايش به من مي گويد:

 كه من شبي ديگر باز خواهم گشت.

امّا مژگان چشمان من از دوري تو تر مي شود.

و مي گويم:

اگر كسي به خواهد بيايد باز مطمئن هستم كه ديگر نمي آيد.

زيرا عشق به من آموخته است كه آمدن او دروغ است.

و او چشمك ديگري مي زندو به من مي فهماند كه،

اين گونه نيست؛

هيچ كس به عشق خود دروغ نمي گويد.

اين تقديروسرنوشت است كه عاشق و معشوق از هم دورند.

ليكن من در جواب اين چشمك مي گريم

وسر خود را به پايين مي آورم،ومي گوييم:

اي كاش مي توانستم فراموشت كنم.

با واژه ها بیان کنم.

اینها سرشارترین احساساتی هستند که تا کنون  داشته ام

با این همه

هنگامی  که می خواهم اینها را به تو بگویم یا بنویسم ،

واژه ها حتی نمی توانند ذره ای ازژرفای احساساتم ا بیان کنند.

گرچه نمی توانم جوهر این احساسات شگفت انگیزرا بیان کنم،

می توانم بگویم آن گاه که با تو ام چه احساسی دارم.

آن گاه که با توام ،

احساس پرنده ای را دارم که آزاد و رها در آسمان آبی پرواز می کند.

اگر گاهي ندانسته به احساس تو خنديدم يا از روي خود خواهي خود را پسنديدم گناهم را ببخش!

اگر از دست من در خلوت خود گريه كردي،اگر بد كردم و هرگز به روي خودنياوردي،من را ببخش!

اگر تو مهربان بودي و من نامهربان بودم،براي ديگران بهار و براي تو خزان بودم،اگر تو با

تحمل،گله از خودخواهي ام كردي،اگرمن بي سبب گهگاه خشم بي امان بودم،گناهم را ببخش!

اگر طعم جدايي را از زبان من چشيدي من،من راببخش!

نيلوفر زندگيم دوستت دارم.

صدا كن مرا.

صاي تو خوب است.

صداي تو سبزينه ي آن گياهي عجيبي است

كه در انتهاي صميميت حزن مي رويد.

در ابعاد اين عصر خاموش

من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنها ترم.

بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است.

وتنهايي من شبيخون حجم ترا پيش بيني نمي كرد.

وخاصيت عشق اين است.

خدایا هنوز گاهی گوشه چشمی به وفا دارم

هنوز فکر میکنم شاید این بار.....

خدایا هنوز مرگ حقیقت را باور نکرده ام

خدایا دوستی ها را هنوز تقدیس میکنم به حق خنجرهایی که از نارفیقان خورده ام

خدایا چراچراچرا

چرا هنوز قلبم از سنگ نشده

چرا هنوز فکر میکنم میشود دوست داشت بی اینکه چیزی طلب کنی

چراچراچرا خدایا چرا ........ 

که صدایی با صدایی در نمی آمیخت

و کسی کس را نمی دید از ره نزدیک،

یک نفر از صخره های کوه بالا می رفت

و به ناخن های خون آلود

روی سنگی کند نقشی را و از آن پس هیچکس دیگر.

شسته باران رنگ خونی را که از زخم تنش جوشید و روی صخره ها خشکید.

از میان برده است طوفان نقش هایی را

که بجا ماند از کف پایش

گر نشان ازهر که پرسی باز

بر نخواهد آمد آوایش.

من با تو هستم تا كه هستم با ياد رويت زنده هستم تا كه هستم

جز در ره عشق تو گامي بر ندارم از باده ي عشق تو مستم تا كه هستم

دوري زچشمانم ولي با چشمهايت من بر همان عهدم كه بستم تا كه هستم

از مصلحت با من چه مي گوييد ياران؟!تا من همان ديوان هستم تا كه هستم

اي خطّ ابروي تو خطّ سرنوشتم من پيرو خطّ تو هستم تا كه هستم

                                                " ای دوستان بی وفا از غم بیاموزد وفا"

خيلي سخته بغض داشته باشي٬اما نخوايي كسي بفهمه!!

خيلي سخته عزيزترين كست ازت بخواد فراموشش كني!!

خيلي سخته سالگرد اشنايي با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيري!!

خيلي سخته روز تولدت همه بهت تبريك بگن٬جز اوني كه فكر مي كني بخاطرش زنده اي!!

خیلی سخته از مهمترین دوران زندگیت عبور کنی و براش مهمه نباشه !!!

خيلي سخته به خاطر يه نفر غرورتو بشكني٬بعد بفهمي دوستت نداره!!

خيلي سخته همه چيزتو به خاطر يه نفر از دست بدي!!

خیلی سخته برای یک نفر که همه دنیاته به اندازه یک اتم هم ارزش نداشته باشی !!!!

خیلی سخته تاریخ مصرف داشته باشی !!

خیلی سخته مثل دستمال کاغذی ازت استفاده کنند وآخرش دور بندازنت!!!

خیلی سخته با تمام وجودت یک نفر رو بخوای و ...

        آن روز ها گذشت

           آن روز های تاریک

      آن روز های سرد و بی روح

                 آن روز های تنهایی

               و آن روز های پر از غم سپری شد

 رسید شبی به روشنایی روز

و طلوعی سپید در در انتظار من و تو

اما نمی خواستم  عاشق باشم

و افسوس که شدم

من عاشق شدم

وبه جرم یک عشق ممنوع

شکستم عهدی را که می خواستم

تا به ابد حفظش کنم

هيچ حرف دگري نيست كه با تو بزنم

تو نمي فهمي اندوه مرا

چه بگويم به تو اي رفته ز دست

شدم از مستي چشمان تو  مست

شده ام سنگ پرست

مرگ بر آنكه دلش را به دل سنگ تو بست

خانه ام ابری ست...

بدترین چیز تو زندگی اینه که وقتی یک روز تعطیل برای آزاد شدن فکرت از کار و دوست و آشناها به یک کوهنوردی مبسوط میری...اون وسط یکی باهات همکار در بیاد...یکی دوست دوستت باشه..یکی مامان دوستت باشه ....یکی هم به عنوان رادیو تمام طول مسیر حرف بزنه !!!!!

اين روزها من هر شب سر حوض ميرم تا ماه که به تو خيلي شبيه اونو ببينم آخه اون وقت حس مي کنم که تو خيلي به من نزديکتري مي خواهم که دستم به موهاي سياه قشنگت بکشم، مي خواهم که تو را بغل کنم و در آغوش بگيرم تا بداني که چقدر دوستت دارم اون وقته دستم سرد مي خوره عکس زيباي تو از روي آب پاک مي شه و من ميفهمم که پيشم نيستي.... اما براي ديدن تو در اين هواي سوزناک منتظر مي مانم تا آب زلال بشه و تو را دوباره تو آب ببينم اين انتظار من براي اينه که تو را بيشتر از خودم دوستت دارم عزيم.

اين دفعه اگه داشت بارون ميومد از زيرش فرار نكن برو زير بارون ببين چنتا از دونه هاي بارون رو ميتوني بگيري اندازه قطره هاي باروني كه تونستي بگيري دوستم داري اندازه قطراتي كه نتونستي بگيري

دوست دارم

خشم كينه اي آشكار و موقتي است.

ولي كينه خشمي دائم و مخفي است.

*اگه شيرين فرهاد يادش بره،اگه كبوتر پرواز يادش بره ،

اگه ماهي دريا يادش بره،اگه آفتاب تابيدن ياش بره، اگه گل ها بهاررو يادشون بره، اما تو هرگز از يادم نمي ري  تا آخر دنيا به يادتم.

*مي خواستم اسمتو بذارم  خورشيد ترسيدم غروب كند

 خواستم بذارم گل ترسيدم پژمرده شي

 گذاشتم  جونم تا اگه رفتي منو با خودت ببري.

*يه روزي اگه به من بگن  تو رابيشتر د وست دارم  يا جونمو مي گم جونم اونوقت تو نارحت مي شي و مي ري،چون تو نمي دوني كه تو تمام جوني مني.

*و گويند شيشه ها بي احساسند اما وقتي روي شيشه ي

بخار گرفته ي اتاقم نوشتم «دوستت دارم» آرام آرام گريست.

*روزي كه تو به دنيا اومدي بارون مي اومد ولي هوا ابري نبوداين فرشته ها بودن كه داشتن گريه ميكردن آخه يكي از بينشون كم شده بود!؟...

*آنكه در تنهاترين تنهاييم تنهاي تنهايم گذاشت كاش در تنهاييش تنهاكسش تنهاي تنهايش نهد.

*گاهي بي صداترين فرياد بهترين سكوت است

*اگر دو جان داشتم يكي را به تو مي بخشيدم وديگري را فدايت مي كردم

*به شيشه گفتم دوستت دارم شكست،به گل گفتم پژمرد،به دريا گفتم خشكيد ،حالا به تو مي گم دوستت دارم هواي خودت رو داشته باش.

*يه ستاره خوشبختي از آسمون افتاد پايين و گفت يك مييون دلار پول مي خواي يا يه دوست خوب،يك ميليون دلار رو انتخاب كردم چون تو رو داشتم.

*ده شاخه گل برات فرستادم نه تا طبيعي ويك مصنوعي يك كارت هم باهاشون مي فرستم كه روش نوشته تا آخرين گلي كه پژمرد دوستت دارم.

*دنيا سه ركن داره :يكي اصلا عاشق نشو، دوم اگه عاشق شدي واسه معشوقت بمير ،سوم مردي خاك بر سر بي جنبت كنم.

*به سلامتي ديوار كه هر مرد و نامردي بهش تكيه مي ده

به سلامتي كرم خاكي نه به خاطر كرم بودنش بلكه به خاطرخاكي بودنش،به سلامتي گاو كه نگفت من گفت ما،به سلامتي كلاغ نه به خاطر سياهيش بلكه به خاطر يك رنگيش وبه سلامتي من وتو كه دوست داشتن رو فراموش نكرديم.

كار مانيست شناسايي كار گل سرخ

 كار ما شايد اين است

كه در افسون گل سرخ شناور باشيم

پشت دانايي اردو بزنيم

دست در جذبه ي يك برگ بشوييم و سرخوان برويم

صبح ها وقتي خورشيد در مي آيد متولد بشويم

هيجان ها را پر واز دهيم.

روي ادراك فضا،رنگ،صدا،پنجره،گل نم بزنيم.

آسمان را بنشانيم ميان دو هجاي«مرگ».

ريه را از ابديت پر و خالي بكنيم.

بار دانش را از دوش پرستو به زمين بگذاريم.

نام را بازستانيم از ابر،

ازچنار،از «پشه»،از تابستان.

روي پاي تر باران به بلندي محبت برويم.

در به روي بشر و نور و گياه و حشره بازكنيم.

كار ماشايد اين است

كه ميان گل نيلوفر و قرن

پي آواز حقيقت بدويم.

ساده باشيم چه در باجه ي يك بانك چه در زير درخت

چو نغمه اي بيش و كم زدي

به دل ريشه ام تو چنگ زدي

روشني چشمون تو به  دل نشست

من منتظرت شدم ولي در نزدي
بر زخم دلم گل معطر نزدي
گفتي كه اگر شود مي آيم اما
مرد اين دل و آخرش به او سر نزدي

هر كه عا شق بشه مثل اين شمع مي سوزه